Početak konzumiranja jakih alkoholnih pića na ovim prostorima datira iz vremena doseljavanja Slovena, u VII veku. Oni sa sobom donose naviku konzumiranja alkoholnih pića.

Prvi pisani podaci o proizvodnji rakije na području Srbije nalaze se u čuvenom Dušanovom zakoniku (1354.god.). Naime, u paragrafu 166, koji govori „o pijanicama“, spominju se oštre kazne za prekomerno uživanje u kapljici. Iako nije strogo definirana vrsta pića, bitno je imati na umu da su u to vreme procesi destilacije bili poznati među učenim ljudima. Zatim, treba istaći da je u doba osmanlijske okupacije postojala naplata taksi na kazane za pečenje rakije u vrednosti od 12 aspri!

Veliki skok proizvodnje i konzumacije rakija na Balkanu, vezuje se za drugu polovinu XVI veka, kada su se u Srbiji počele otvarati prve kavane. Proizvodnja je, iako i dalje primitivna, dobijala na masovnosti.

Vek i po kasnije između dva srpskog ustanka, i kasnije po konačnom oslobađanju od Turaka, dolazi do drugog istorijskog povećanja proizvodnje i potrošnje srpskih rakija. Ovu pojavu prati i nagli razvoj srpskog voćarstva, što svakako daje „na težini“ celokupnom rakijskom fenomenu.

Kada se priča o proizvodnji rakija i aparaturi koja se koristila, usmena kazivanja prenošena generacijama i oskudna dokumentacija, govore o tome da su se rakije u srednjem veku "pekle" u kazanima od pečene gline, dok se transport alkoholno-vodnih para vršio kroz drvenu "lulu ", ka impovizovanoj tabarci. Do značajnijeg pomaka u usavršavanju aparature, dolazi krajem IXX veka, kada domaći proizvođači počinju da preuzimaju inovacije iz Austrougarske i posebno Francuske, koja je već bila nadaleko poznata po svojim kazanima „šarantskog“ tipa. Nakon Drugog svetskog rata, dolazi do modernizacije aparature, pa seoska domaćinstva i novoosnovani kombinati, nabavljaju aparaturu po standardima potrebnim za dobivanje kvalitetnih voćnih rakija.